Evelien van der Waa, dierenarts
Ignatia amara
Inleiding
Net als mensen kennen ook dieren verdriet. Bekend zijn de verhalen van de hond die helemaal apathisch wordt na het overlijden van zijn baasje. Of de kat die dagen niet wil eten omdat het gezin met vakantie is. In beide gevallen is er een duidelijk aanwijsbare reden voor het verdriet van het dier. Tevens is in deze gevallen duidelijk te zien dat het dier verdriet heeft. Het gedrag van het dier herkennen we van onszelf in vergelijkbare situaties. Veel moeilijker is het als dieren wel verdrietig zijn maar dit niet als zodanig uiten. We hebben het dan over “stil verdriet”. Deze soort van verdriet is voor een eigenaar veel moeilijker te herkennen.
Casus Bella (hond) en Kiko (kat)
Op zich hoort verdriet bij het leven, ook dat van dieren, maar als een dier blijft steken in het verdriet of er lichamelijke klachten van krijgt dan moet er iets aan gedaan worden. De homeopathie kan hierbij hulp bieden. Het meest bekende middel in de homeopathie voor klachten na verdriet is Ignatia amara. Alle soorten van verdriet kunnen hierbij passen. Als een dier duidelijk klachten krijgt na een verdrietige gebeurtenis dan is één keer Ignatia amara geven vaak voldoende. Het dier is op dat moment in een Ignatia amara toestand: overmand door verdriet. Geef je het dier Ignatia amara dan kan het verdriet worden losgelaten en kan het dier weer verder. Iets anders is het als een dier een Ignatia type is. Dan speelt verdriet en dan met name stil verdriet een grote rol in het leven van het dier.
Bella
Aan de hand van het verhaal van Bella wil ik u laten zien hoe Ignatia amara in een acute verdriet situatie kan helpen. Bella is een Golden retriever van 5 jaar oud. Ze krijgt klachten als haar maatje Boy, een Jack Russel van 12 jaar oud, plotseling overlijdt. Bella was enorm aan Boy gehecht ze deden alles samen: spelen, slapen en eten. Toen Bella als pup van 10 weken in huis kwam was Boy er al en ze werden meteen dikke maatjes. Hij nam haar overal mee naar toe en was haar kleine voorbeeld. Toen hij ouder werd draaiden de rollen om en werd zij zijn grote beschermster. Overal waar Boy was, was Bella en andersom. Na het overlijden van Boy was Bella heel onrustig, ze liep maar rond en was ook regelmatig aan het janken. Na een paar dagen werd dit minder, maar toen begon ze aan een poot te knagen, iets wat ze haar hele leven nog nooit gedaan had. Omdat de eigenaren duidelijk een link zagen tussen het gedrag van Bella en het verlies van Boy riepen ze de hulp van de homeopathie in. Bella kreeg een keer Ignatia amara in een hoge potentie. De eerste dag was ze heel erg aan het janken, maar daarna gedroeg ze zich weer als vanouds en heeft niet meer aan haar poot gezeten.
Kiko
De tweede casus is die van poes Kiko die echt een Ignatia amara type is. Zij reageert op een Ignatia amara manier op alle zaken in haar leven. Kiko is een lapjespoes van 6 jaar oud. Ze woont bij een gezin met oudere kinderen en is tot nu toe altijd gezond geweest. Ze is erg gesteld op de jongste dochter in het gezin. Ze ligt het liefst de hele dag bij haar op de kamer. Ze wordt graag aangehaald, maar is ook graag buiten in de tuin. Het is een lieve kat, maar ze is wel gauw bang. Als er maar iets vreemds is in huis of als ze een raar geluid hoort stormt ze naar zolder. Na een tijdje komt ze wel weer kijken of de kust veilig is. Op een gegeven moment merkte de eigenares dat Kiko achterop haar rug bij het begin van de staart een kale plek krijgt: de haren waren hier heel kort en het voelde heel ruw aan. De huid zelf zag er normaal uit. Als ik vraag of ze de poes aan deze plek veel ziet likken of bijten dan denkt ze in eerste instantie van niet. Maar even later blijkt dat Kiko op deze plek wel heel veel zit te wassen en te poetsen, echter dat doet ze meestal op een stil plekje in huis. Het is sowieso een kat die zich altijd al veel en uitgebreid wast. In het gesprek blijkt ook dat de klachten zijn begonnen nadat de jongste dochter op kamers is gegaan en alleen nog maar in het weekend thuiskomt. Sinds die tijd lijkt Kiko ook wat stiller te zijn geworden. Ze heeft duidelijk minder zin in spelen en zit nu vaak wat voor zich uit te staren.
Kiko heeft van mij gedurende een aantal weken dagelijks Ignatia amaraD30 gekregen. Ze reageerde hier heel goed op. Na een week werd ze weer wat ondernemender. Ze zat minder alleen en waste zich duidelijk minder vaak. Na een week of 6 was de kale plek zo goed als verdwenen en voelde Kiko zich weer als vanouds. Voor gevoelige dieren als Ignatia amara katten kunnen veranderingen in huis dus meer impact hebben dan we denken. Gelukkig kunnen we met homeopathie een dier weer op de rails zetten.
